طاقت بیار . . .                                                                                                                                                                                               وقتی اوضاع هر از گاهی خراب می شه

حتی اگه قدمهات آهسته است، تسلیم نشو، شاید با موفقیت یه قدم فاصله داشته باشی.

پس به نبردت ادامه بده، حتی وقتی سنگین ترین ضربه ها رو می خوری

              مگذار یاد ما را طعم تلخ این  حقیقت ببرد                                            این حقیقت است که از دل برود، هر آنکه از  دیده رود

نمی دونم چرا یاد همه ی اونایی افتادم که دارن تو روزمرگی های ما گم می شن و فراموش می شن. مسافر من که داره میاد ولی بغضم گرفته برای همه ی اون مسافرهایی که رفتن و دیگه برنگشتن. یادتون میادشون یا شدید تعبیر شعر از دل برود هر آنکه از دیده رود؟                                      یاد روزی افتادم که اومدم دانشکده و بچه ها خبر مرگ زینب مصری پور و بهم دادن، یادمه که باور نمی کردم، یادمه که تا شب گریه نکردم چون باورم نشده بود، یادمه با بچه ها رفتیم ختمش، یادمه تو دانشگاه براش برنامه گرفتیم، یادمه . . .

یاد روزی افتادم که وقتی اومدم دانشگاه صدای قرآن بلند بود، یه میز جلوی در دانشگاه بود و روش گل گلایل و شمع و قرآن و خرما و . . .وعکس، عکس احمد علی نژاد، کسی که تا چند روز قبلش سر همون کلاسی می نشست که ما می شستیم، همون جایی قدم میزد که ما قدم می زدیم، یاد بهت بچه ها می افتم، وقتی که از در دانشگاه میومدن تو و نگاهشون رو عکس ثابت می موند، یاد دانشگاه که تا چند روز رنگ غم داشت. یاد لباس مشکی همکلاسی هاش، یاد شعری که کنار عکسش نوشته شده بود که:                                                                                                                                  صبور باش، صبور. وقتی شنیدی می برندم تا قبر پشت سرم دست تکان بده، تا بدانم کسی پروازم را می فهمد

یاد مینا می افتم که وقتی از در اومد تو خشکش زد، یاد سپیده که می گفت: شاید بعدیش ما باشیم؟ یاد. . .

ولی اگه بعدیش من باشم. . . تا حالا برام خیلی پیش اومده که وقتی از دست بعضی ها دلگیرشدم، وقتی از زندگی سیر شدم، شب وقت خواب آرزوم این بوده که وقتی چشمام و بستم، دیگه هیچوقت بازشون نکنم، اما الان دارم به این جمله فکر می کنم که:"دفن شدن، آنگاه که دیگران همه به زندگی ادامه می دهند، چه نامنصفانه است." نامنصفانه است که مرگ یه دفعه میاد و کاری به ما و آرزوهامون نداره. . . کاری نداره که ما کارهایی که دوست داشتیم انجام دادیم یا نه؟ کاری نداره که ما رو آیندمون کلی حساب کردیم. کلی از حرفامون و گذاشتیم تا بعدآ بزنیم، کلی از دلها رو گذاشتیم تا بعدآ به دست بیاریم، کلی از لبخند هارو، کلی از لذت هارو، کلی از دوست هارو، کلی از دست هارو، کلی از . . .      ما روی این بعدآ خیلی حساب کردیم. ماخیلی از لحظه ها رو به امید بعدآ از دست دادیم و هر وقت نوبت حرف دلمون شده گفتیم: باشه برای بعدآ. . .

یاد خیلی چیزهای دیگه هم افتادم؛ یاد همه ی عهدهایی که قرار گذاشته بودیم نشکنیم، اما شکستیم.

یاد همه ی اون کسایی که بهشون میگفتیم: اگه تو بری، اگه تو نباشی، ما هم می میریم، ولی اونا رفتن و ما نمردیم!

شاید این فراموشی یه نعمته، شاید باید قدرش رو بدونیم، چون چند روز _فقط چند روز_ بعد از رفتن عزیزترین کسانمون، باز هم صبح از خواب بلند می شیم و خودمون رو آماده می کنیم تا بریم سراغ همون زندگی تکراری خودمون، خودمون رو آماده می کنیم برای همه ی کارهای تکراری. کارهایی که از بس تکرارین کسانی مثل زینب مصری پور و احمد علی نژاد که چند وقته بینمون نیستن، راحت می تونن بدونن ما چیکار داریم می کنیم و سرگرمی ما آدمکهای زمینی چیه: آره، ما هنوز، هر روز میام تو همون دانشکده ی کوچیک خودمون، هنوز داریم کلاسهارو می پیچونیم، هنوز دود سیگارها راه نفسمون رو بسته، هنوز چند وقت یه بار یه نیمچه تحصنی میشه، هنوز شهلا تو حیاط راه میره، هنوز استاد ها تا جون دارن حرف می زنن و ما تا جون داریم گوش نمی دیم، هنوز طرفدارهای تو حیاط نشستن و چایی خوردن زیادن، هنوز در انجمن اسلامی بسته است، هنوز فرهادی درس می پرسه، هنوز پاشا سخت می گیره، هنوز . . . هنوز دنیا داره یکه تازی می کنه. ولی حیف که همه ی این روز ها، همه ی این اشک ها و لبخندها محکومن به فراموشی. و یاد دیالوگ فیلم قیصر کیمیایی می افتم که:

"سه دفعه که آفتاب می افته سر اون دیوار، سه دفعه که اذون مغربو بگن، همه یادشون می ره که ما کی بودیم و واسه چی مردیم. همونطور که ما یادمون رفت . . .