بازم ما رفتیم و زدیم و شکستیم و بازم تو اومدی دنبالمون.

بازم ما از تو فاصله گرفتیم، با هرنفسمون از تو دور تر شدیم و با این که ما باهات قهرکرده بودیم تو یه مهمونی مفصل دادی و بی کینه به ما گفتی: آشتی!

نمی دونم چیه معجزه ی این ماه که می تونه فاصله های یک سال رو از بین ببره، یخ های یک سال رو آب کنه.

منی که از شب قدر پارسال تا حالا لای قرآن-ت- رو باز نکردم، منی که دلم مقابل حرفات سخت شده درست مثل سنگ، منی که ایمانم درست مثل جزر دریا عقب نشسته، همین من باشنیدن صدای ربنا اشک تو چشمام جمع میشه و تازه می فهمم چقدر دلم برات تنگ شده بود و به روی خودم نمیاوردم ، و من هم بی کینه تو دلم بهت میگم: آشتی، میگم بی خیال همه ی اون چیزایی که ازت خواستم و بهم ندادی، بی خیال همه ی اون چیزایی که ازت نخواستم و بهم دادی. . .

شنیدم آخرین جمله ای که تو گوشمون خوندی و بعدش ما رو فرستادی تو این دنیا این بوده که: از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است، اگر گم شدی از این راه بیا.

اما ما هر روز روزی هزار بار گم شدیم و پیدا نشدیم، از هر راهی که بگی رفتیم و به بن بست رسیدیم اما یه بارم یاد اون راه مستقیم و کوتاه نیفتادیم، رفتیم و دور شدیم و گم شدیم حتی اونقدر بهت اعتماد نداشتیم که ازت بخوایم پیدامون کنی.

شاید تو هم فهمیدی که زندگی تو این دنیات هیچی از آدم باقی نمی ذاره، شاید تو هم فهمیدی که انسان بودن و انسان موندن چقدر سخته، شاید تو هم تنهایی و بیچارگی ما بنده هات رو دیدی، شاید تو هم فهمیدی که از بچگیمونه که خطا میکنیم؛ که بعضی وقتا با خودمون لج میکنیم و بعضی وقتا با تو، حتمآ تو همه ی اینها رو فهمیدی و دلت به حالمون سوخت که با همه ی خدا بودنت بازم میای سراغمون، بازم تو نازمون رو میکشی، حتمآ از پرونده ی سیاهمون هم باخبری و به رومون نمیاری و میگی هر جوری هست بیا فقط بیا.

ما هم میایم. یه بار دیگه، اما میدونیم همه ی این روزهای خوب فقط برای همین یک ماهه، میدونیم هنوز چند روز نگذشته باز میزنیم به جاده خاکی، دوباره چشمامونو میدوزیم به زمین و یادمون میره که آسمونی هم هست، دوباره ازتنهایی گریمون میگیره و یادمون میره که خدایی هست. . .

نمی دونم چرا این همه احساس خوب رو زود فراموش میکنیم، نمی دونم چرا از این روزهای خوب و خدای خوب زود دل میکنیم و بازم هزارتا راه پر پیچ و خم رو ترجیح میدیم به اون میانبر ساده؟

یادمه یه جا خوندم:

آدم ها ماهی را در تنگ دوست دارند و قلب ها را در سینه، اما ماهی وقتی در دریا شناور شد ماهی است و قلب وقتی در خدا غوطه خورد، قلب است. هیچکس نمی تواند نهنگی را در تنگی نگه دارد؛ تو چطور می خواهی قلبت را در سینه نگهداری؟ و چه دردناک است وقتی نهنگی مچاله شود و وقتی دریا مختصر شود و وقتی قلب خلاصه شود و آدم قانع!

همین. . .

 دردهای من جامه نیستند

نعره نیستند

دردهای من نگفتنی

دردهای من

دست سرنوشت