اخراجیها خوب می فروشد، این قابل انکار نیست.

جدا از همه ی مخالفان و همه ی کسانی که گفتند"این مرتیکه ی چماق به دست هم شده کارگردان!"، به نظر من اخراجیهای1 فیلم خوبی بود و نقطه ی عطفی در سینمای جنگ ایران بود.زیرا برای اولین بار و با شهامت تمام رزمندگان را از آن تقدس مصنوعی و غیر قابل باور(که البته اکثریت ما اجبارآ و ظاهرآ باور کرده بودیم)، دور کرد، آن بت های دروغین و دست نیافتنی را شکست؛ سالهای سال سعی شده بود تا رزمندگان را بزرگتر از آنچه بودند معرفی کنند و به خاطر همین فاصله ی آنها با ما بیشتر و بیشتر شد، هیچوقت هیچکس به ما نگفت که شهید همت زمانی سیگار می کشیده، در جبهه عاشق زنی شده و با او ازدواج کرده و . . .اینها گفته نشد چون فکر می کردند که با گفتنش تقدسش از بین می رود، در صورتیکه شاید گفتن همه ی حقیقت در مورد یک گروه از افراد باور پذیر تر باشد تا اینکه فقط خوبی ها گفته شود.و باعث می شود که آن گروه را نزدیک تر احساس کنیم.

و شاید به خاطر همین پنهان کاری ها بود که شخصیت مجید سوزوکی برای عده ای از ما دور از ذهن بود، زیرا همیشه یک رزمنده را با ریش و چفیه و تسبیح به جا می آوردیم و مجیدِ اخراجیها هیچکدام از اینها را نداشت. و اگر سری به کتاب فرهنگ جبهه بزنید خواهید دید که امثال مجید سوزوکی ها در جبهه کم نبودند و حتی در مورد آدمهایی نوشته شده که با قمه می جنگیدند و استفاده از اسلحه را دور از شأن خود می دانستند.

اخراجیهای 1 خوب بود زیرا به همان اندازه که ما را می خنداند، حرف هم برای گفتن داشت؛ صحنه ای که مجید داوطلب شد که از مسیر مین گذاری شده عبور کند و در لحظه ای همه ی خاطراتش را زیر و رو کرد و از همه ی آن ها و مهمتر از همه از عشقش گذشت؛ اوج فیلم بود.

اما کاش ده نمکی اخراجیهای 2 را نمی ساخت و به همانی که بود اکتفا میکرد. اخراجیهای 2 فیلم خنده داری است، یک نمایش رو حوضی به تمام معنا که در آن چند بازیگر بامزه دور هم جمع شده اند تا فقط تو را بخندانند، لحظه های عاطفی فیلم به 2یا 3 صحنه محدود میشود و آنهم آنقدر سطحی که حتی یک ثانیه هم درگیرت نمی کند.

اخراجیهای 2 بی شک شما رامی خنداند اما قرار ما فقط خندیدن نبود...

پ ن: زیرِ بارِ عشق قامت راست کردن ساده نیست          موجها بار گران بر دوش دریا می کشند